Slik. Dat ben ik. [deel 1/2]

(3154)(3)1358089247049Het is weer ochtend. Pfoe, hoe kom ik deze nieuwe dag door? Ik voel me een zombie. Tranen staan in mijn ogen. Alle geluiden vliegen me aan. De waterkoker pruttelt niet meer, maar lijkt wel te ontploffen. Als het water bijna kookt, doe ik dat ook. Van woede en frustratie. Grmppfff! Verdorie, wat een rotleven ook. Wat een rotlijf. Kom op lijf, reageer alsjeblieft even weer gewoon! Doe even normaal! Ik dacht dat jij sterk was, maar nee je bent zwak. Wil je me even weer terug brengen naar die energieke tijd? Ah toe, heel eventjes?

De spiegel houdt me een spiegel voor 

2-Opgebrand-c-Marcel_BorgstijnIn gedachten verder mopperend loop ik naar boven. Ik ga naar de badkamer. De spiegel. Als ik er recht voor sta, kijk ik op. Aaah! Wat zie ik nou? Ik breng mijn hand voor mijn mond. Wie ben jij? Wat zie jij eruit zeg! Jeetje. Hele donkere paarse kringen onder de ogen. Diepe lijnen van vermoeidheid. Een opgezet gezicht. Met allemaal rode vlekjes. Ook in je hals. Ach jee. Jouw ogen. Daar schrik ik nog het meeste van. Wat staan ze donker. Zo grauw. Ik kijk jou wel aan, maar het lijkt of je me niet zo goed ziet. Je staat te turen. Je pupillen zijn erg groot. Als een zombie sta je daar. Levenslust is uit je ogen verdwenen. Wat kijk je wazig.Je staat er, maar bent er niet. Niet echt. De verdrietige blik in je ogen raakt me. Jeetje. Wat is er met jou gebeurd? Wie heeft jou zo toegetakeld?

Slik. Dat ben ik.

Dit besef dringt langzaam tot me door. De tranen branden in mijn ogen. En ik voel pijn in mijn hart. Ik ben degene die ervoor heeft gezorgd dat jij er nu zo uitgeblust uit ziet.

Mijn lijf schreeuwt en ik (f)luister 

jill_greenberg_kidVanaf nu gaat het anders worden. Ik voel het aan alles. Ik voel hoe jij schreeuwt tegen mij: HOUD NU EENS REKENING MET MIJ! Ik weet het. Ik moet accepteren hoe ik me nu voel. Maar hoe? Die zoektocht is allesbehalve makkelijk. Ik zoek me suf. Maar vind het niet. Dan loop ik terug naar de spiegel. En begin ik te praten.

Ik: Ik wil zo graag dat je beter wordt. Het is echt vreselijk om je zo te zien. Ik wil je helpen. Want ik vind je wel leuk, hoor.

     Lijf: Hè, hè. Ben je daar eindelijk. Ik wacht al jaren op jou. Dat je een keer naar me luistert. En me “wel leuk” vinden is niet genoeg.

Ik: Hm…Wat wil je dan horen?

     Lijf: Dat je van me houdt.

Ik: Wat? Van je h…?

     Lijf: Houdt ja. Weet je wel, houden van?

Ik: Ja, ja. Bla bla. Ik vind je gewoon best aardig. Soms.

     Lijf: Ja. Dat is niet genoeg. Soms. Dáár gaat het mis.

Ik: Hoezo?

     Lijf: Waarom “soms”?

Ik: Nou, als die buik zo blubbert en het is bijna bikinitijd bijvoorbeeld. Of als ik nu weer wil gaan werken, maar jij nog steeds weigert “want je bent zo moe”. Nou dan vind ik je niet zo lief, hoor.

     Lijf: Ja, dat bedoel ik dus. Je vindt me alleen leuk als ik precies doe wat jij zegt. Ik moet maar alles doen en mag nooit moe zijn. Als je van iemand houdt, is dat ook als diegene er niet precies uit ziet of doet zoals je ideaalplaatje is. Je neemt degene zoals die is.

Liefde voor altijd

download (2)Ik: Wil je zeggen dat ik je altijd leuk moet gaan vinden dan?

     Lijf: Ja!

Ik: Ook als je dat niet bent?

     Lijf: Nou, ik blíjf wel altijd leuk! Alleen kan ik natuurlijk niet alles en dat vind je misschien op dat moment niet zo leuk.

Ik: Hm, ok. Wat wil je dat ik doe?

     Lijf: Zeg het maar tegen me.

Ik: Eh… Wat moet ik zeggen dan?

     Lijf: Dat je van me houdt. Écht van me houdt.

Ik: Pfoe… Eh…

     Lijf: Dat je ook van me houdt als ik iets niet kan. Maar jij dat wel heel graag zou willen.

Ik: Ja eh jeetje.. Ik ben gewend dat je eigenlijk gewoon altijd doet wat ik je zeg. Zo doen we dat toch al jaren?

     Lijf: Deden ja. Nu niet meer. Nooit meer. Ik vertik het!

Ik: Nou, nou. Ik vind wel dat je je poot stijf houdt zeg. Ik moet alleen maar luisteren naar jou.

     Lijf: Ja, klopt. Maar anders leer je het niet! Dan houd je alleen van me als ik precies doe wat jij wilt. En weet je wat er dan gebeurt?

Ik: Nou, ehm…dan word ik heel erg blij?

     Lijf: Ja, eerst wel. Word je weer zo blij, zweef je weer op wolkjes. Omdat je denkt dat je alles aankan. Terwijl ik me uit de naad werk en allemaal adrenaline voor je aanmaak. Zodat jij je tijdelijk niet moe hoeft te voelen. Maar dan… BAM! Dan val je keihard op de grond. Want ik ben dan weer gesloopt. Doodop.

Ik: Oh nee… niet weer!!!

     Lijf: Omdat je niet naar me luisterde. Je hoorde me niet zeggen dat ik eigenlijk even op adem moet komen.

Ik: Nee, alsjeblieft! Dat wil ik nooit meer meemaken!!

>>Deel 2 lezen? Klik hier!<<

Liefs, Sanne 

3 reacties op “Slik. Dat ben ik. [deel 1/2]

  1. Ben je blogs aan het lezen en hoewel ze allemaal ‘mooi’, maar heftig zijn, is deze over de frustrate en de plicht die je hebt om van jezelf en je eigen lichaam te houden voor mij enorm herkenbaar… Wat goed geschreven!

  2. Ik vind dit zo mooi geschreven!! Ik heb nog steeds veel moeite om hardop tegen mezelf te zeggen ik hou van je. Ik kijk dan eerst om me heen of niemand me zou horen, stom hé! Alsof ik me er voor zou schamen. Je laat me weer inzien dat mijn lichaam inderdaad mijn onvoorwaardelijke liefde nodig heeft 🙂

  3. Pingback: Liebster Award | Tanja de Lang

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *