Help! Ik zak weg in drijfzand…

dyn002_original_160_160_xpng_2519570_9292060591388483b1374a7469e39052Maanden zijn verstreken. Ik ben nu een half jaar ziek thuis. Mijn koppie hangt naar beneden. Het voelt alsof ik in drijfzand sta. Al vanaf het begin van mijn burn-out. Ik zakte steeds weg tot aan mijn middel. Mijn hoofd hield ik erboven. Dat lukte me. Want ik bleef positief. Nu niet meer. Ik voel mij met de dag somberder en somberder worden…

Ik zak weg in drijfzand 

200097_962_1206845390702-124629_962_1102496912605-drijfHet drijfzand komt nu tot aan mijn schouders. Ik word meer en meer onzeker. Eenzaam in mijn worsteling met mezelf. Ik begin te geloven dat ik niet meer beter word. Nooit meer. Doorzetten, Sanne. Nee. Ik kan dit niet. Ik kan niet meer. Een traan rolt weer over mijn wangen. Aan dat gejank lijkt ook al geen einde te komen. De spieren in mijn borstkas spannen zich samen. Mijn ademhaling gaat snel. Steeds sneller. Ik word benauwd. Piepend geluid uit mijn keel. Help! Ik krijg geen lucht meer. Ik raak compleet in paniek. Wat gebeurt er met me. Een heftige paniekaanval.

Ik loop naar mijn moeder. En geef haar het doosje met slaappillen. Met de woorden:

“Berg dit doosje goed op, mam. Ik weet niet waartoe ik in staat ben als ik vannacht weer niet kan slapen”.

De woorden rollen mijn mond uit. Alsof ik haar vraag even een sneetje brood voor me te bewaren. Mijn moeder reageert echter met hele grote ogen. Angst is af te lezen in haar gezicht. Ik zie haar denken: “Oh nee, waar gaat dit heen…”. Ik huil zachtjes. Maar dan steeds harder. Ik schreeuw van de pijn. Van verdriet. De wanhoop heeft me in zijn macht.

Zuigkracht als een tornado 

tornado-lightning-apocalypseAls het nacht is, zuigt het drijfzand me verder naar beneden. Het drijfzand is zo sterk. Het zuigt zoals een tornado met zijn intense kracht hele huizen de lucht in kan trekken. Alleen word ik met diezelfde kracht naar beneden gezogen. Zal ik mijn moeder of broertje wakker maken? Nee. Ze slapen juist net. Ik voel me zo intens schuldig. Dat ze ieder moment van de dag rekening houden met mij. Grmpff %#$&$# Ik heb steeds gedacht: het komt wel goed, het komt weer goed met me. Nou. Dus niet. Ik ben nog steeds ziek.

Iedereen lijkt gelukkig

lonelinessIk open Facebook op mijn mobiel. Ik weet dat ik foto’s van uitgaan, vakanties, liefdes en pasgeboren kindjes ga zien. En daar heb ik totaal geen zin in. Toch open ik het. Wat moet ik anders. En ja hoor. Lachende gezichten. Armen om elkaars schouders. Handen vast. Verliefde gezichten. En ik… Ik ben hier. Alleen. In bed. Waar de tranen maar blijven stromen. Ik voel me nog eenzamer worden. Nu ik niets kan, tel ik niet meer mee. Wie denkt aan mij als die aan het stappen is? Het leven viert? Als die op reis is? Ik worstel iedere dag om ieder uur door te komen. Maar niemand ziet dit. Niemand lijkt me te missen. Hun leven gaat gewoon door. Kon ik maar stappen, dansen, feesten.

Kopje onder

dyn002_original_160_160_xpng_2519570_9292060591388483b1374a7469e39052Het drijfzand komt steeds hoger. Mijn lijf zakt steeds dieper. Het zand komt nu tot aan mijn mond. Een hele grote donkere massa om mij heen. Mijn lijf voelt zo koud. Alsof er door mijn aderen ijskoud water stroomt. In plaats van warm bloed. Ik krijg kippenvel over mijn hele lijf. De rillingen lopen over mijn rug. Ik klapper met mijn tanden van angst. Verdoofd. Het vuur in mij is geblust. Ik voel me leeg. Het is klaar. Ik wil niet meer. Ik denk dat niemand me zou missen. Het is goed zo.

Als dit mijn leven is, dan hoef ik het leven niet meer. Ik zie geen lichtpuntje meer.

De zuigkracht van het zand is intens heftig. Met alle moeheid die ik voel, kan ik niet tegen die zuigkracht op. Ik……………. Kan…………………… Niet………………… Meer………………….. En dan ga ik kopje onder. Blub… Blub… Het zware donkere drijfzand zuigt mijn schouders en hoofd naar beneden. Ik heb geen kracht om terug te duwen. Om mijn hoofd op te tillen. Het wordt wazig in mijn hoofd.  Ik krijg geen lucht. Ik zak weg. Dieper. En dieper. Blub………… blub……………….

blub………….

………….

Strohalmen grijpen

2ccbee5d-c7ff-4010-8d02-1c8e15f74b76_0_shutterstock_strohalm250Terwijl ik kopje onder ga, komt er een nieuwe gedachte boven:

“Nee, wacht! Dit zijn allemaal maar gedachten. Zwarte gedachten. Die trekken me dieper het drijfzand in. Ik hoef niet naar deze gedachten te luisteren!”

Ja, wacht eens. Hoe moet het met Tommie dan? Mijn allerliefste maatje. Die morgenvroeg weer zijn brokjes wil. Zijn dagelijkse aaitjes en knuffels. Ik beweeg voorzichtig heel iets mijn hoofd, maar het drijfzand is veel sterker. En mijn familie dan? Ze doen zo hun best voor me. Toch niet om het zo te laten eindigen. We leven volgens ons aangepaste motto “pluk het moment”. Als ik me even goed voel, doen we vaak iets leuks. Kleine uitjes, fijne momentjes. Zoals even picknicken aan de waterkant laatst.

Ja, wacht eens. In deze donkere massa zijn dit mijn strohalmen! Ik beweeg mijn hoofd weer. Het denken hieraan is als het trekken aan een strohalm. Ik kan mijn lijf nu iets meer bewegen. Als ik naar de muur vol kaartjes kijk of al die lieve appjes lees. Dan zie ik dat er wél aan me gedacht wordt. Ik voel hoe mijn lijf langzaam opwarmt. Er komt weer een klein beetje energie. Ik voel het bloed stromen. Van mijn hoofd tot aan mijn tenen.

Nog meer strohalmen

Strohalm-zonsondergang-08801Oh dit zouden andere mensen moeten weten zeg! Hoe gruwelijk heftig een burn-out is. Jeetje, dit had niemand mij ooit verteld! Maar wacht… Als ik hier doorheen kom, kan ík erover vertellen! Ja dan kan ik ervoor zorgen dat anderen het wél weten! Dan ga ik naar bedrijven en vertellen over mijn ervaringen. Of erover schrijven. Ja dat doe ik!

 

Mijn hart voelt licht en warm. Wat voelt dit fijn. Dan heeft al dit lijden een doel gekregen. Is dit niet voor niets geweest!

Maar ja… Dan moet ik hier wel doorheen…

Weer boven komen

Hé. Wat voel ik nu? Als ik aan al die lieve mensen denk. Aan Tommie. En aan later. Wat gebeurt er? Als ik hierover zou gaan vertellen. Of schrijven. Dan voel ik ineens wat. Iets anders. Niet dat zwarte gevoel. Maar hé. Dit geeft een sterk gevoel. Mijn hoofd gaat weer rechter op. Ik kijk in de verte. Ik recht mijn rug. Ik voel een kracht in mij. Huh. Waar komt dat ineens vandaan? Ik voel dat het drijfzand veel minder kracht heeft nu. Ik til mijn hoofd weer wat omhoog. Steeds iets meer. En dan…Hap ik weer naar lucht! Mijn hoofd is boven het drijfzand. Ik kom langzaam weer op adem. Ik voel mijn schouders ontspannen.

Een regenboog in mij 
rainbowIn de tijd die volgt blijf ik steeds tegen mezelf zeggen: “ik hoef niet naar mijn donkere gedachten te luisteren”. Ze zijn er wel. Dat mag. Maar ik kies voor fijnere gedachten. En ik denk aan later. Dit is niet voor altijd. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Als ik weer weg zak in drijfzand, denk ik aan mijn strohalmen. Het donkere drijfzand ebt weg. Ik voel de kracht die in mijn lijf zit. Mijn lijf voelt sterk nu.

 

Het donkere gevoel in mij maakt plaats voor een regenboog aan mooie gevoelens. Juist door al deze donkere ervaringen. Kleine dingen zijn groot geluk geworden. 

En jaren later schrijf ik dan echt mijn verhaal. Over het donkere drijfzand. En al die mooie sterke strohalmen. De dankbare lach op mijn gezicht nu is zo groot. En het gelukkige voel nog groter.

>>Meer weten over mij en Altijd Sanshine? Klik hier!<<

Liefs, Sanne 

9 reacties op “Help! Ik zak weg in drijfzand…

  1. Lieve. Sanne,

    Al is het overal voor je nog zo donker…ergens is voor je het licht, dat je weer doet ademen en voelen, je weer positieve dingen laat zien….Het leven krijgt weer een beetje kleur en jijzelf hoop op een toekomst. Vertrouwen in jezelf en het leven…
    Dat jij je diepste proces wilt delen met anderen om hen te helpen in hun moeilijkste tijden dwingt een reusachtig respect en veel bewondering af.
    Wat mooi, als je ook anderen kunt laten beseffen, dat zwart uiteindelijk uit allemaal mooie kleuren bestaat….
    Heb hoop, leef het leven en deel je liefde…zoals jij nu hebt gedaan.
    Zo blij, dat je de kleuren weer ging zien en het leven weer ging ademen..
    Dikke knuf, mamxxx.

  2. Lieve Sanne.

    Wat heb jij een gave om je diepste en zwartste gevoelens op een heldere en mooie manier te verwoorden. Je verhaal sleept me mee, ik herken me erin en met mij vast velen. Je verhaal zal ongetwijfeld steun kunnen bieden aan hen die zich erin herkennen. Net als hen sta je niet alleen hierin, al voelt dat vaak wel zo.
    Ik heb je pas vrijdag leren kennen en daar ben ik blij om! Ik zie in jou een onmetelijke kracht waarvan ik overtuigd ben dat deze je gaat helpen de pot goud aan het einde van die regenboog te vinden. Het vergt geduld en doorzettingsvermogen maar je komt er wel. Soms 2 stappen naar voren en 1 terug, soms andersom. Maar uiteindelijk zal jouw harde ‘werken’ beloont worden. Je bent een mooi mens, jouw tijd om te ‘shinen’ komt wel.
    Ik wens je heel veel liefde en kracht.
    Liefs Ilona

  3. Jeetje Sanne, wat een respect dat je dit zo op papier gekregen hebt.
    Fijn dat je iets zinvols haalt uit deze situatie en het niet bij dromen over een blog hebt gelaten, maar daadwerkelijk in actie bent gekomen.
    You go girl!
    Liefs, Marlon

    • Wat fijn dat het je helpt om door te gaan, Jan! Het is een heel zwaar proces hè, maar blijf de strohalmen zien. Steeds komt er wat meer licht en kleur bij. Veel kracht en licht gewenst ❤

      • Ik weet zeker dat er heel veel mensen aan je denken! Ik denk regelmatig aan je gedichtjes! Wat zou het toch mooi zijn als je je ervaringen kunt delen bij instellingen, bedrijven en mensen ! Waar een weg is is een wil!!!! 😚

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *