Het licht gaat weer aan… [deel 2/2]

bedrijfsmensen-die-het-concept-van-de-de-motiestad-van-de-forenzenreis-lopen-50655880De dagen duren zo lang en de nachten nog langer. Om me heen zie ik mensen doorgaan met hun leven. Het voelt alsof ik middenin een mensenmassa sta in een grote drukke stad. De mensen lopen allemaal snel en doelgericht vlak langs me heen. Ik sta in het midden stil. Ik kijk om me heen. Waar gaat iedereen toch heen. Wat heeft iedereen toch een haast. Ze kijken de andere kant op. Joehoe, zie je mij? Ik ben hier! Ik roep. Ik zwaai. Maar het lijkt wel of ik onzichtbaar ben. Ik sta stil. Ik voel me koud en alleen.

Mijn lijf weigert mijn wil te volgen

Hoe graag ik ook mee zou willen doen in het snelle drukke leven, ik kan het niet. Ik kan het gewoon niet meer. Mijn lijf protesteert. Ik kan geen drukte meer aan. Ik weet me geen raad meer met mezelf. Ik probeer te bedenken hoe ik zelf een vriendin of cliënt zou helpen. Ik zou zoeken naar mogelijkheden, naar wat hij/zij nog wel kan. “Ja, maar ik kan gewoon echt niets. Ik kan geen eens in mijn eigen huis wonen” roep ik vaak wanhopig. Ik wil zo graag iets ontdekken wat ik wél kan. Ik heb ruim acht jaren op mezelf gewoond en nu zit ik hier weer alsof ik nooit uit huis ben gegaan. Ik verlang terug naar mijn zelfstandige leven. Ik verlang naar het gevoel weer mezelf te zijn. Maar ik lijk wel een heel ander mens.

Ik voel me gevangen. Als een ziek vogeltje in een kooi. Ik kijk naar de wereld om me heen. Ik zie van alles gebeuren, iedereen lijkt van alles te ondernemen. Iedereen lijkt te vliegen,  maar mijn vleugels zijn gebroken. Ik zit gevangen achter tralies.

 

Kleine lichtpuntjes 

mooie-lichtpuntjesIk raak gefrustreerd, vloek, word boos, roep van alles en nog wat. Grmpff ^&%@#(@#. “Waarom moet mij dit ook overkomen?” Maar hoe meer ik wil dat mijn leven anders is dan dit, hoe meer de frustraties op blijven lopen. Het heeft geen zin. Ik dacht dat ik al lang weer aan het werk zou zijn, maar het is niet zo. “Leg je er bij neer, San” spreek ik mezelf vaak toe. “Kijk maar naar wat je wél hebt”. Zo probeer ik me te richten op de kleine lichtpuntjes op een dag. Kleine momentjes van geluk. Soms is het er maar één. Maar het is er in ieder geval één.

Hoewel het ontzettend zwaar en afzien blijft, is het fijn dat er ook iets positiefs is om even van te genieten. Mijn hond die me iedere dag weer een glimlach bezorgt. Hij troost me steeds als ik verdrietig ben. Nog voordat de eerste traan over mijn wang valt, staat hij al naast me. Hij voelt het aan. Het ontroert me (en daar gaat wéér een traan). Mijn moeder geeft me vaak een knuffel als ik overstuur ben en niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Als ik een berichtje krijg van mijn zus, een vriendin of collega, geeft dat wat kleur aan mijn dag.

Ik ben toch niet helemaal alleen. Ik krijg een warm gevoel van binnen. De tranen branden in mijn ogen.

De dwarrelende sneeuw in het bos vind ik er nu zo sprookjesachtig mooi uit zien. Ik kijk minutenlang naar boven met een blik van een kind die voor het eerst de sneeuwvlokjes ziet. Als de bloemen weer knoppen krijgen, krijg ik weer hoop. Alles gaat weer groeien en bloeien. Wie weet ik ook wel weer. En bij het zien van de eerste dartelende lammetjes in de wei, voel ik ook de eerste voorjaarskriebels weer in mijn buik.

Mijn batterij laadt weer wat op 

iPhone-ladenNa lange maanden van zoeken naar wat ik kan met het kleine beetje energie wat ik per dag voel, gaat het wat beter. Wonder boven wonder is mijn batterij niet direct leeg na een klein uitje naar het bos of de IJssel. Ik kan weer even naar een rustige stad. Even zitten op een terrasje in de zon. Ik zie mensen voorbij lopen. Ik hoor mensen praten. Allemaal gesprekken door elkaar. Ik hoor de muziek die aan staat binnen in het café. Wat komt er ineens weer veel op me af. Pfoe, rustig doorademen. Mijn hoofd tolt van de indrukken. Maar ik zit op een terrasje in de zon, hoe bijzonder. Echt genieten!

Ongelooflijk. Het gebeurt toch nog. Mijn energie wordt steeds wat meer! Met behulp van o.a. haptonomie en energetische therapie (kinesiologie) boekt mijn lijf nu echt vooruitgang. De donkere wolken maken plaats voor de zon. De zon straalt meer licht in mijn leven en ik straal zelf ook weer meer. Mijn doffe donkere blik in de ogen verandert in een zachte glans. Wat ben ik blij met ieder beetje energie erbij. Ik kan weer even kort televisie kijken, een boekje lezen of even een bezoekje ontvangen van bijvoorbeeld mijn zus of een dierbare vriendin. Het komende jaar krabbel ik steeds weer iets verder op. Ik kan er weer op uit. Ik kan eindelijk weer in mijn eigen huis wonen. Iets waar ik zo lang naar verlangde. Ik kan weer zelf boodschappen doen in een drukke supermarkt. Er hoeft geen hulp te komen om te helpen stofzuigen. Ik zit bij verjaardagen er weer bij. “Eindelijk zijn we weer compleet” wordt er tegen me gezegd. “Fijn dat je er weer bij bent”.

Bijna geloofde ik niet meer dat ik beter zou worden, maar nu gloort er ineens weer hoop aan de horizon! Een gevoel van dankbaarheid vult mijn hart.

Opeens weer werktijden en collega’s  

downloadHet tweede jaar komt aan zijn einde, maar voor mijn werkende leven is dit het begin. Voorzichtig en onzeker probeer ik weer een start te maken. Mijn “moet-allergie” (bij alles wat moest blokkeerde ik direct) neemt iets minder heftige vormen aan. Hoewel ik nog steeds weerstand voel als ik een taak “moet” uitvoeren. Ik start als vrijwilliger bij het theater bij mij in de buurt. Ik doe simpele taken, ik heb geen verantwoordelijkheid en in een allerrustigst tempo ietsje bij beetje doe ik een taak erbij. Het begrip en geduld van mijn collega’s helpt mij om zelf ook wat geduldiger te zijn met mezelf. Wat is het toch lastig om langzamer te gaan dan ik wil. Ik wil alles kunnen! En niet dit kleine beetje. Ik wil weer functioneren als jaren geleden. Nu zie ik vooral een heel onzekere versie van mezelf.

Na een lange periode van oefenen met taken uitvoeren bij het theater, werk ik momenteel als begeleider bij vluchtelingenwerk in de buurt. Mijn wereld wordt weer een stukje groter, yes! Mijn affiniteit met andere culturen en mijn behoefte om mensen in nood te willen helpen komen hier mooi samen. Ik leer beter te luisteren naar mijn gevoel. Mijn creatieve kant wil graag gehoord worden. Die roept: joehoe, Sanne, ik wil graag creatief bezig zijn, ideeën uitdenken, mijn handen gebruiken, lichamelijk actief zijn! Ik zoek nu naar een plek waar die creatieve kant wat meer aandacht kan krijgen om daar het werk verder op te bouwen.

Cadeautjes 

cadeautjes-en-confettiHet dal waar ik in zat was kilometers diep. Pikzwart. Maar steeds kwamen er wat meer lichtpuntjes. Als een donkere hemel waar kleine sterretjes fonkelen. Bij ieder stapje wat ik zette, fonkelde er een sterretje meer. Nu ik een aantal jaren verder ben, kan ik oprecht zeggen dat ik blij ben dat het me is overkomen. Ik heb zoveel geleerd en zie het leven door een heel andere bril. Alle lessen en inzichten zijn cadeautjes voor me! De eerste periode van vrijwel ‘niets’ kunnen, leerde me intens te genieten van de ieniemienie dingen. Het intens verdrietige en gefrustreerde gevoel maakt plaats voor een intens blij en gelukkig gevoel.

Ik breng veel meer tijd in de natuur door, omdat er zoveel te bewonderen valt. Mooie bloemetjes, watervogels, de wind door de bomen et cetera. Ik leerde dat er vrienden voor even en vrienden voor het leven bestaan. Ik heb vrienden die me van het eerste moment tot nu geen enkel moment zijn vergeten. De vriendschap is veel echter en sterker geworden, geweldig! En er zijn vriendschappen die niet zijn meegegroeid met de tijd. Mijn vrienden voor even dus, dat is ook prima.

Het belangrijkste wat ik leerde is dat goed voor jezelf zorgen niet egoïstisch is, maar noodzakelijk. Als je het beste uit jezelf haalt, heb je ook het meeste te bieden aan anderen!

Hoewel ik al veel geleerd heb, zijn er ook nog genoeg aandachtspunten om aan te werken. Ik zoek naar manieren en bewandel wegen om de meest ontspannen en gelukkige versie van mezelf te worden en te blijven. Over dit en nog veel meer ga ik de komende tijd schrijven. Lees je mee?

>> Meer weten over mij en Altijd Sanshine? Klik hier!<<

Liefs, Sanne 

Gepubliceerd op: 16 mei 2016

5 reacties op “Het licht gaat weer aan… [deel 2/2]

  1. Hoi Sanne, wat een fantastisch herkenbaar verhaal! Ik zit zelf nu ongeveer halverwege; kan nog niet werken maar wel boodschappen doen, soms een beetje tv kijken, kort met iemand afspreken. Slapen lukt nog slecht.

    Ik ben echt vaak bang dat het nooit meer goed komt. Maar dankzij verhalen zoals deze weet ik dat ik geduld moet hebben, en dat het echt, echt, echt wel goed komt! Dankjewel!

  2. Hoi Sanne,

    Je doet het fantastisch. Ook ik vind herkenning in wat je deelt. Het is niet niks om dit mee te moeten maken! Ik heb het helaas 2 keer moeten doormaken.Ook dat is goed gekomen omdat ik nu de oorzaak weet.

    Bedankt voor het delen! En ik zeg altijd je bent goed zoals je bent!

  3. Lieve Sanne, ik volg jou nu een week of 2 op Instagram en vind jouw berichten ontzettend leuk en moed gevend. Toen je van de week schreef dat je met de billen bloot ging werd ik nieuwsgierig naar jouw verhaal en zo kwam ik op jouw website.
    Ik lees jouw verhaal over burn-out en herken heel veel van wat ik een jaar of 5 geleden meemaakte. Door een reorganisatie en foute werkplek kwam ik in de problemen. Ik werd op een ochtend wakker met hartkloppingen (nog nooit gehad!) en een paniekaanval (ook nooit eerder gehad) en toen wist ik: ik zit op de verkeerde plek, doe het verkeerde werk en ik ben mezelf volledig kwijt. Toen ik na een week van ziek zijn een gesprek had met mijn leidinggevende werd mij van alles verweten dat niet klopte en voelde ik mij emotioneel volledig in een hoek gedreven. Heel naar. Ik heb er vier weken over gedaan om weer iets te kunnen doen en toen ben ik gaan weer gaan werken. Uiteindelijk moest ik toch weg en ik moet eerlijk zeggen: het was op dat moment vreselijk, maar daardoor heb ik wel mezelf weer teruggevonden en weet ik nu zeker dat ik inderdaad op de verkeerde plek en in het verkeerde beroep zat. Ik wilde dat niet meer en zodra ik iets moet blokkeerde ik. Het gaat nu beter maar we zijn ook bijna 5 jaar verder. Bij mij is nooit een burn-out gediagnosticeerd maar ik weet zelf dat het dat wel was (en overspannen). Ik ben nog steeds onzeker of ik dingen wel kan en durf eigenlijk niet om te doen wat ik leuk vind: schrijven. Ik vind mezelf meestal niet goed genoeg om iets te publiceren. Drie jaar geleden ben ik met een blog gestart (MaschasPennestreken.blogspot.nl) en dat heeft me wel geholpen. Maar de meeste hulp kreeg ik van mijn hond Gilly. Wij hebben haar ongeveer een halfjaar na mijn ontslag geadopteerd en vanaf toen ben ik gaan wandelen. Samen met haar en dat gaf mij ruimte en letterlijk lucht om verder te gaan en daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor en inderdaad ook die vrienden en familie die mij steunden. Nu ben ik blij dat ik niet moet presteren bij een baas, maar mijn eigen bedrijf starten durf ik ook nog niet aan. Jouw verhaal helpt mij wel omdat het zo herkenbaar is en ik weet dat het goedkomt allemaal. De jaren thuis hebben mij zoveel opgeleverd en daar ben ik dankbaar voor. Dank je wel dat jij jouw verhaal durft te delen en strooi door met lichtpuntjes! Ik ga binnenkort jouw gedichtenbundels bestellen. Liefs van Mascha

  4. Zo vreselijk herkenbaar jou verhaal… ik ben ook aan het worstelen na de burn out, het is nu bijna 2 jaar geleden, werk zo nu en dan, en ik heb net als jij heel veel weerstand in Mn lijf wanneer ik iets moet….. zo lastig, terwijl ik voorheen altijd bezig was. Mijn burn out is ontstaan door het slikken van mirtazapine, het werkte niet bij mij, en het heeft m’n lijf uitgeput, 15 kg afgevallen, en daarna ” van de ene op de andere dag moest ik overstappen op andere anti depressiva, volgens de huisarts zou ik daar niks van merken, maar m’n lichtje ging bijna uit…..

    Nu na ruim ander half jaar is het nog elke dag lastig, sinds kort krijg ik acupunctuur behandelingen, en ik moet zeggen dat het helpt!
    Dat is echt geweldig, je beter voelen, je goed voelen, weer mee kunnen doen met het ” gewone” leven, at dus nooit meer gewoon zal zijn….
    Dank je voor het delen, ik las een verhaal wat ook over mij ging….
    En ook ik ben HSP, maar dat weet ik pas een half jaar, maar uit het verleden wordt er nu heel veel duidelijk voor mij….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *