PERSOONLIJK VERHAAL

"Help, ik zak weg in drijfzand..."

Maanden zijn verstreken. Ik ben nu een half jaar ziek thuis. Mijn koppie hangt naar beneden. Het voelt alsof ik in drijfzand sta. Al vanaf het begin van mijn burn-out. Ik zakte steeds weg tot aan mijn middel. Mijn hoofd hield ik erboven. Dat lukte me. Want ik bleef positief. Nu niet meer. Ik voel mij met de dag somberder en somberder worden...

Het drijfzand komt nu tot aan mijn schouders. Ik word meer en meer onzeker. Eenzaam in mijn worsteling met mezelf. Ik begin te geloven dat ik niet meer beter word. Nooit meer.

Doorzetten, Sanne. Nee. Ik kan dit niet. Ik kan niet meer. Een traan rolt weer over mijn wangen. Aan dat gejank lijkt ook al geen einde te komen. De spieren in mijn borstkas spannen zich samen. Mijn ademhaling gaat snel. Steeds sneller. Ik word benauwd. Piepend geluid uit mijn keel. Help! Ik krijg geen lucht meer. Ik raak compleet in paniek. Wat gebeurt er met me. Een heftige paniekaanval.

Ik zak weg in drijfzand...

Ik loop naar mijn moeder. En geef haar het doosje met slaappillen. Met de woorden:

"Berg dit doosje goed op, mam. Ik weet niet waartoe ik in staat ben als ik vannacht weer niet kan slapen".

De woorden rollen mijn mond uit. Alsof ik haar vraag even een sneetje brood voor me te bewaren. Mijn moeder reageert echter met hele grote ogen. Angst is af te lezen in haar gezicht. Ik zie haar denken: "Oh nee, waar gaat dit heen...". Ik huil zachtjes. Maar dan steeds harder. Ik schreeuw van de pijn. Van verdriet. De wanhoop heeft me in zijn macht.

Zuigkracht als een tornado...

Als het nacht is, zuigt het drijfzand me verder naar beneden.

Het drijfzand is zo sterk. Het zuigt zoals een tornado met zijn intense kracht hele huizen de lucht in kan trekken. Alleen word ik met diezelfde kracht naar beneden gezogen.

Zal ik mijn moeder of broertje wakker maken? Nee. Ze slapen juist net. Ik voel me zo intens schuldig. Dat ze ieder moment van de dag rekening houden met mij. Grmpff %#$&$# Ik heb steeds gedacht: het komt wel goed, het komt weer goed met me. Nou. Dus niet. Ik ben nog steeds ziek.

Iedereen lijkt gelukkig...

Ik open Facebook op mijn mobiel. Ik weet dat ik foto's van uitgaan, vakanties, liefdes, feestjes, festivals en pasgeboren kindjes ga zien. En daar heb ik totaal geen zin in. Toch open ik het. Wat moet ik anders. En ja hoor. Lachende gezichten. Armen om elkaars schouders. Handen vast. Verliefde gezichten. En ik... Ik ben hier. Alleen. In bed. Waar de tranen maar blijven stromen. Ik voel me nog eenzamer worden. Nu ik niets kan, tel ik niet meer mee. Wie denkt aan mij als die aan het stappen is? Het leven viert? Als die op reis is? Ik worstel iedere dag om ieder uur door te komen. Maar niemand ziet dit. Niemand lijkt me te missen. Hun leven gaat gewoon door. Kon ik maar stappen, dansen, feesten.

Bijna kopje onder...

Het drijfzand komt steeds hoger. Mijn lijf zakt steeds dieper. Het zand komt nu tot aan mijn mond. Een hele grote donkere massa om mij heen. Mijn lijf voelt zo koud. Alsof er door mijn aderen ijskoud water stroomt. In plaats van warm bloed.

Ik krijg kippenvel over mijn hele lijf. De rillingen lopen over mijn rug. Ik klapper met mijn tanden van angst. Verdoofd.

Het vuur in mij is geblust. Ik voel me leeg. Het is klaar. Ik wil niet meer. Ik denk dat niemand me zou missen. Het is goed zo. De gedachte blijft maar komen: "Als dit mijn leven is, dan hoef ik het leven niet meer."

De zuigkracht van het zand is intens heftig. Met alle moeheid die ik voel, kan ik niet tegen die zuigkracht op. Ik................ Kan........................ Niet..................... Meer....................... En dan ga ik kopje onder. Blub... Blub... Het zware donkere drijfzand zuigt mijn schouders en hoofd naar beneden. Ik heb geen kracht om terug te duwen...

Strohalmen grijpen...!

Terwijl ik kopje onder ga, komt er een nieuwe gedachte boven:

"Nee, wacht! Dit zijn allemaal maar gedachten. Zwarte gedachten. Die trekken me dieper het drijfzand in. Ik hoef niet naar deze gedachten te luisteren!"

Ja, wacht eens. Hoe moet het met Tommie dan? Mijn allerliefste maatje. Die morgenvroeg weer zijn brokjes wil. Zijn dagelijkse aaitjes en knuffels. Ik beweeg voorzichtig heel iets mijn hoofd, maar het drijfzand is veel sterker. En mijn familie dan? Ze doen zo hun best voor me. Toch niet om het zo te laten eindigen. We leven volgens ons aangepaste motto "pluk het moment". Als ik me even goed voel, doen we vaak iets leuks. Kleine uitjes, fijne momentjes. Zoals even picknicken aan de waterkant laatst.

Nog meer strohalmen...

Oh dit zouden andere mensen moeten weten zeg! Hoe gruwelijk heftig een burn-out is. Jeetje, dit had niemand mij ooit verteld!

Maar wacht... Als ik hier doorheen kom, kan ík erover vertellen! Ja dan kan ik ervoor zorgen dat anderen het wél weten! Dan ga ik naar bedrijven en vertellen over mijn ervaringen. Of erover schrijven. Ja dat doe ik!

Mijn hart voelt licht en warm. Wat voelt dit fijn. Dan heeft al dit lijden een doel gekregen. Is dit niet voor niets geweest! Maar ja... Dan moet ik hier wel doorheen!

Yes, ik kom weer boven...

Hé. Wat voel ik nu? Als ik aan al die lieve mensen denk. Aan Tommie. En aan later. Wat gebeurt er? Als ik hierover zou gaan vertellen. Of schrijven. Dan voel ik ineens wat. Iets anders. Niet dat zwarte gevoel. Maar hé. Dit geeft een sterk gevoel. Mijn hoofd gaat weer rechter op. Ik kijk in de verte. Ik recht mijn rug. Ik voel een kracht in mij. Huh. Waar komt dat ineens vandaan? Ik voel dat het drijfzand veel minder kracht heeft nu. Ik til mijn hoofd weer wat omhoog. Steeds iets meer. En dan...Hap ik weer naar lucht! Mijn hoofd is boven het drijfzand. Ik kom langzaam weer op adem. Ik voel mijn schouders ontspannen.

En daar is de regenboog!

In de tijd die volgt blijf ik steeds tegen mezelf zeggen: "ik hoef niet naar mijn donkere gedachten te luisteren". Ze zijn er wel. Dat mag. Maar ik kies voor fijnere gedachten. En ik denk aan later. Dit is niet voor altijd. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Als ik weer weg zak in drijfzand, denk ik aan mijn strohalmen. Het donkere drijfzand ebt weg. Ik voel de kracht die in mijn lijf zit. Mijn lijf voelt sterk nu.

Het donkere gevoel in mij maakt plaats voor een regenboog aan mooie gevoelens. Juist door al deze donkere ervaringen. Kleine dingen zijn groot geluk geworden. 

En jaren later schrijf ik dan echt mijn verhaal. Over het donkere drijfzand. En al die mooie sterke strohalmen. De dankbare lach op mijn gezicht nu is zo groot. En het gelukkige gevoel nog groter.

0
    0
    Je winkelmand
    Je winkelmand is leegTerug naar de shop